شعر شهرضایی (حاتِلِکی)
اَیخوش اون دورا زَمون کاپاچه خواری مُد نبود
آ ، بــا مــاشــیــن عــاریــه آبـــورو داری مُد نبود
سَـری زانــو شَـلوارا جِـــرِمــبِــه بــودا سـابـیـده
هَـمِـش از بی پولی بود،مِث حالا واری مُد نبود
کــارا بــارا رَعــیِــتــا بــا خــر بـودا گـابـا قـاطـر
تــوو شِـنـا بــیــابــونــا شـتـر سوواری مُد نبود
پُختا پَز مادِرا مون توو مُدبَقا چه کیفی داشت

تُــســتِــرا پُــلــو پَــزا ادویــه کــاری مُـد نبود
اَبـرووا دُخـتِـرا شـب عروسی وَرداشته میشد
ایــن هــمــه اَطـفــارا رَنـگـا مَــژّه کاری مُد نبود
خـوشـییـامـون قوتوری بـازی بـودا حاتِلِهکی
تَـبـلِـتـا لَـب تـابـا ایـن مـوبـایـلا هاری مُد نبود
واسع آثاری قِـدیـمـی حُـرمِـتـی بر همه داشت
وَسّـطـی کـاشـی نِــوشــتــن یادگاری مُد نبود
#سید_علی_کهنگی آبان 1404
@sayedalikahangi
برچسب:
نویسنده: مینا صفری